شیطان

سومین موجود نامحسوس که در متون دینی ما از آن نام برده شده، شیطان است. یعنی همان ابلیس.

ماهیت شیطان

قرآن اعلام می دارد که شیطان از جماعت جنیان بوده است.« فسجدوا الا ابلیس کان من الجن»(50 کهف) شیطان در احتجاج خود با خداوند پس از عصیان از فرمان الهی به این نکته تآکید ورزید که او را از آتش و آدم را از خاک آفریده است. پس دستمایه خلقت جن به گواهی قرآن کریم از شیطان است.

سرگذشت شیطان

شیطان بر اثر کثرت عبادت، در زمره فرشتگان جای گرفت. ذات اقدس الهی پس از آفرینش آدم، فرشتگان را فرمان دادکه بر آدم سجده کنند اما در این میان تنها شیطان سرباز زد و از سجده استکبار ورزید (28و31 حجر) و خود را به دلیل آتشی بودن از آدم خاکی برتر دانست (12 اعراف، 33حجر). و بر اثر این تمرد از جایگاه خویش سقوط کرد و از درگاه الهی رانده شد (34 حجر) و تا رستاخیز، ملعون خداوند گردید(35 حجر).

پس از آن شیطان دشمنی خود را با انسان آشکار ساخت و تا روز رستاخیز از خدا خواست که او را مهلت دهد تا به گمراه ساختن آدم و فرزندان او کمر بندد (14 اعراف، 36 حجر) و خداوند بر اساس حکمت خود شیطان را تا زمانی معین مهلت داد(37و38 حجر).

روشهای شیطان

از روشهای شیطان ایجاد وسوسه در انسان برای انجام گناه است. به گواهی قرآن، شیطان از طریق وسوسه کردن آدم و حوا، آنان را به خوردن از شجره ممنوعه راغب کرد و با سوگند دروغ آنان را فریب داد(20الی22 اعراف).

از دیگر روشهای شیطان؛ زیبا جلوه دادن کارهای زشت در نظر آدمی است و یا وعده های گوناگون به پیروانش می دهد؛ وعده هایی که هیچکدام محقق نمی گردد و آدمیان را از یاد خدا غافل می کند.

نکته مهمی که نباید از نظر دور داشت آن است که هیچ یک از روشهای فریبکاری شیطان به گونه ای نیست که به سلب اختیار آدمی انجامد. بلکه در نهایت این خود انسان است که ولایت شیطان را بر خویش می پذیرد و طوق پیروی او را بر گردن می اندازد و دعوت او را لبیک می گوید.

پس وجود شیطان منافاتی با اختیار آدمی و مسئولیتهای او در برابر اعمال خویش ندارد.

گریه بر امام حسین (علیه السلام)

قال الرضا (علیه السلام):

ای پسر شعیب! اگر خواستی بر چیزی گریه کنی، بر حسین بن علی بن ابیطالب(علیهما السلام) گریه کن. زیرا که او سر بریده شد، آنگونه که گوسفند سر بریده شود؛ و با او هیجده کس از اهل بیتش کشته شدند که آنان را در زمین همانندی نبود و برای کشته شدنش هفت آسمان و زمینها گریستند.

 

قال المهدی (علیه السلام):

پس اگر روزگار، آمدنم را به تأخیر انداخت و مقدرات، مرا از یاریت بازداشت و با آنان که با تو جنگ می کردند، نجنگیدم و با کسانی که با تو به عداوت پرداختند، دشمنی نکردم، پس همانا صبح و شام برایت ناله و ندبه می کنم و به جای اشک برایت خون بگریم- از سر حسرت بر تو و تأسف بر آنچه تو را گرفتار ساخت و از روی دریغ و اندوه- تا آنکه به سبب سوز این مصیبت و غصه این محنت بمیرم.

 

قال ابو عماره المنشد:

روزی نشد که در محضر امام صادق یادی از حسین (علیه السلام) به میان آید و حضرتش در آن روز تا به شب خندان دیده شود. آن حضرت می فرمود: حسین (علیه السلام)، اشک هر مؤمنی است.

 

قال الحسین (علیه السلام):

 من کشته اشکم. هیچ مؤمنی مرا یاد نکند جز آنکه اشک ریزد.

 

قال الرضا (علیه السلام):

براستی روز حسین، پلک دیدگان ما را به خون نشاند و اشک ما را سرازیر ساخت و عزیز ما را در زمین کرب و بلا ذلیل ساخت؛ آن زمینی که ما را اندوه و سختی تا روز قیامت به ارث گذاشت. پس بر مثل حسین گریه کنندگان بگریند. چه، گریستن بر آن حضرت گناهان بزرگ را فرو ریزد.

 

از کتاب: فضایل الحسین (علیه السلام). علی اکبر تلافی.ص47

مقام امام حسين (عليه السلام)

قال الله تعالي:

حسين را گنجور وحي خود قرار دادم و او را به شهادت بزرگ داشتم و امر او را به سعادت پايان بخشيدم. پس او برترين كسي است كه به شهادت مي رسد و والا مرتبه ترين شهيدان است.

قال رسول الله (صلي الله عليه و آله):

و اما حسين، پس او از من است. او پسر من و فرزند من و بهترين خلق پس از برادرش مي باشد. او امام مسلمانان و مولاي مؤمنان و جانشين پروردگار عالميان و فريادرس استغاثه كنندگان و پناه پناه جويان و حجت خداي بر همگي خلقش باشد.

او سيد جوانان اهل بهشت و باب نجات امت است. فرمانش فرمان من و طاعتش طاعت من است. هركس او را پيروي كند از من است و هر كه از او سر پيچد، از من نيست.

قال الحسين(عليه السلام):

نزد رسول الله (صلي الله عليه و آله) آمدم. ابي بن كعب نيز در خدمت حضرتش بود. رسول الله(صلي الله عليه و آله) به من فرمود: مرحبا بر تو يا اباعبدالله! اي زينت آسمانها و زمين!

ابي به آن حضرت عرض كرد: چگونه كسي غير از شما زينت آسمانها و زمين باشد؟!

آن حضرت گفت: اي ابي، سوگند به آن كس كه مرا به حق به نبوت مبعوث كرد، حسين بن علي در آسمان بزرگتر باشد تا در زمين و براستي در جانب راست عرش خداوند عز و جل نوشته شده: حسين چراغ هدايت و كشتي نجات است.

برگرفته از كتاب: فضايل الحسين(ع).علي اكبر تلافي.ص23