توصیه های امام زمان (عج) به شیعیان

آنچه در پی می آید، توصیه هایی است که امام عصر(عج) خطاب به شیعیان و پیروان اهل بیت(ع) فرموده اند:

1- از خداوند، جل جلاله، بترسید و تقوا پیشه کنید.

2- به ما در بیرون آوردن شما از فتنه و امتحانی که بر شما روی آورده است، کمک کنید.

3- عهد می کنم که هر کدام از شیعیان که راه تقوا را در پیش گیرد و هر آنچه که لازم است (و حق خداست) از مال خود خارج کند، از فتنه گمراه کننده و رنج های ظلمانی در امان باشد.

4- هر کدام از شیعیان، در بخشش اموالی که خداوند به او داده به کسانی که خداوند فرمان داده است بخل ورزد، در دنیا و آخرت زیانکار خواهد بود.

5- اگر شیعیان ما در وفا نمودن به عهد و پیمانی که از ایشان گرفته شد، همسو و یکدل شوند، دیدار ما از ایشان به تأخیر نخواهد افتاد.

6- ظهور ما به تأخیر نیفتاده؛ مگر به سبب اعمال ناپسندی که از ایشان سر می زند و خبر آنها به ما می رسد.

منبع: مهدی موعود؛ علامه مجلسی، ترجمه حسن بن محمد ولی ارومیه ای، قم: انتشارات مسجد مقدس جمکران،1380

ماه شعبان؛ فرصتی دیگر برای پرواز

ماه شعبان که در آسمان هویدا می شود، شایسته و نیکوست اگر دست به دعا برداریم و خدای را به پیامبرش بخوانیم، به محمد خاتم النبیین(صلی الله علیه و آله)، که ماه شعبان ماه رسول الله است... دست نیاز به سوی دوست بگشاییم و کوله بار نیازمان را از توشه های این ماه پر کنیم که تا ماهِ مهمانی چیزی نمانده است. بخوانیم خدا را که: خدایا، اگر گناهانم مرا نزد تو خوار گردانیده، تو به خاطر حُسن اعتمادم به تو، از من درگذر و اگر عصیانم مرا از لطف و کَرَمت دور داشته، یقینم به تو، کَرَم و عطوفت تو را در یادم زنده می دارد و اگر خواب غفلت مرا از دیدار تو باز می دارد، ایمان به مهر و بخششت بیدارم می دارد؛ پس تو را می خوانم و از تو می خواهم، به درگاه تو ناله سر می دهم و رو به سوی تو می کنم که از آنانم قرار ده که همواره به یاد تواند، هرگز عهد تو را نمی شکنند و شکر تو را لحظه ای از یاد نمی برند.(مناجات شعبانیه)

به یقین اینجا منزلگاهی نزدیک به ماه مهمانی است که سفارشمان کرده به توشه برچیدن، امام رئوف علی بن موسی الرضا(علیه السلام) می فرمایند:

زیاد دعا و استغفار و تلاوت قرآن داشته باش و از گناهانت به درگاه خدا توبه کن تا در حالی ماه خدا سوی تو آید که برای خدا خالص شده باشی. هیچ امانتی را بر عهده خویش باقی نگذار مگر آنکه ادا کرده باشی و هیچ کینه ای را در دلت نسبت به مؤمنی نگاه مدار، مگر آنکه از دل به در آورده باشی و هیچ گناهی را که مرتکب می شدی، رها مکن مگر اینکه از آن دست برداشته باشی. از خدا پروا کن و در نهان و آشکارِ کارت، او را تکیه گاه خود قرار ده که هر کس بر خدا توکل کند، او برایش بس است. خداوند، فرمان خویش را پیش خواهد برد. به یقین، خداوند برای هر چیزی اندازه ای قرار داده است...(عیون اخبار الرضا(ع)، شیخ صدوق،ج2)

این منزلگاه، نردبانی دیگر است برای عروج و رهایی؛ پس دست همتی به کمر زنیم و شستشو دهیم جان و روحمان را با روزه و تقویت کنیم این بال ها را برای پرواز؛ همانگونه که امام صادق(علیه السلام) به یارش صفوان جمال سفارش نمود.(ترجمه المراقبات،ص173)

ما را سفارش کرده اند که در این ماه حریص باشیم به جمع کردن و اندوختن توشه ای وافر از عبادت و نیایش و زمزمه با حضرت دوست و دریابیم لحظه هایی را که به چشم بر هم زدنی از دست می رود؛ امام صادق(علیه السلام) در روایتی فرموده اند:

هر روز هفتاد مرتبه ذکر«اَستَغفِرُالله وَ اَسئَلُهُ التَّوبَةَ» و ذکر« اَستَغفِرُاللهَ الَّذی لا اِلهَ اِلّا هُوَ الرَّحمنُ الرَّحیمُ الحَیُّ القَیّوُمُ وَ اَتُوبُ اِلَیهِ» را بخوانیم.(زاد المعاد،ص49)

و فرموده است: «بسیار صدقه بده، اگرچه به اندازه نصف دانه خرمایی باشد که خداوند بدن صدقه دهنده را بر آتش جهنم حرام می کند.(زاد المعاد،ص47)

سفارش کرده اند ما را به اینکه بسیار صلوات بفرستیم بر محمد و آل محمد(صلی الله علیه و آله)(زاد المعاد،ص49) و هر روز ظهر صلوات خاصه امام زین العابدین(علیه السلام) را بخوانیم.(مصباح المتهجد،ص828)

مناجات شعبانیه؛ رهاوردی است از آموزشهای سالکانه امامان معصوم(علیهم السلام) به رهروان راه معنی؛ پس شایسته است اگر بسیار بخوانیم آن را در این ماه که دعا و نیایش، سخن باطن است و موجب جلای دل که به انگیزه ارتباط بنده با خدا، قطره با دریا، ظلمت با نور، نهایت ضعف با نهایت قوت، منتهای نقص با کمال نامتناهی انجام می گیرد و چه دعایی بهتر و نغزتر از مناجات شعبانیه که از لسان مبارک علی بن ابیطالب(علیه السلام) تراویده و زمزمه همه ائمه(علیهم السلام) بوده است و سید بن طاووس آن را در کتابش- اقبال الاعمال- به طور کامل آورده است.

برگرفته از مجله خُلُق، شماره23، خرداد و تیر90

پیام تسلیت

 

ارتحال ملکوتی حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ محمدعلی صدوقی؛ امام جمعه فقید شهرستان یزد را خدمت تمامی مردم شریف استان یزد و دوستداران ایشان تسلیت و تعزیت عرض نموده و از خداوند متعال علوّ درجات برای ایشان آرزومندم. به راستی که درگذشت ناگهانی ایشان در سالروز شهادت پدر بزرگوارش؛ شهید صدوقی(شهید محراب)، مردم استان یزد را در بهت و ماتم فرو برد.

خداوند روح پاکش را قرین رحمت گرداند.

 

نیایش هایی از پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله)

امام صادق(علیه السلام) فرمود:

پیامبر(صلی الله علیه و آله)، شبی در خانه امّ سلمه بود. نیمه شب امّ سلمه دید که او در بستر نیست. به جستجو برآمد. وی را در گوشه ای از خانه دید که دستانش را به سوی آسمان گشوده است و می گرید و می گوید:

خداوندگارا! چیزهای شایسته ای را که به من داده ای از من مگیر.

پروردگارا! مرا به سرزنش دشمنان دچار منما.

بارالها! مرا به سختی ها و بدی هایی که از آنها نجاتم بخشیده ای، باز مگردان.

آفریدگارا! هرگز لحظه ای مرا به خود وا مگذار.

امّ سلمه گریان برگشت. پیامبر متوجه گریه او شد و پرسید: امّ سلمه، چرا می گریی؟ همسرش پاسخ داد: پدر و مادرم فدایت باد ای فرستاده خدا! چرا نگریم؟ در حالی که تو در جایگاه (والایی) نزد خداوند هستی... و از وی می خواهی مورد نکوهش دشمنان واقع نشوی و... چیزهای شایسته (ای را که به تو داده) از تو نگیرد و تو را لحظه ای به خودت وامگذارد. حضرت پاسخ داد: ای امّ سلمه! چه کسی(آینده) مرا تضمین می کند؟ پروردگار «یونس بن متی» را لحظه ای به خود وا گذاشت و چنان شد[1] (که می دانی).

* می فرمود: اگر خدا را چنان که شایسته شناختن اوست، می شناختید؛ با دعای شما کوه ها جابجا می شدند.[2]

* پروردگارا! مرا از کسانی قرار بده که وقتی نیکی می کنند، خوشحال می شوند و هنگامی که کار بدی می کنند، آمرزش می طلبند.[3]

* خداوندگارا! گناهانم را ببخش؛ خانه ام را وسعت ببخش و روزی ام پر برکت فرما.[4]

* بارالها! ما را به آرامش رهنمون باش و از تاریکی ها به سوی روشنی رهایی بخش.[5]

* آفریدگارا! مرا با دانش توانایی ده؛ با بردباری بیارای؛ با پارسایی عزیز بدار و با تندرستی، زیبایی ده.[6]

* پروردگارا! تا زمانی که ما را زنده می داری، از چشم، گوش و نیرویمان بهره ور ساز و آنها را تا آخرین لحظه برای ما(همچنان سالم) نگه دار.[7]

* خداوندگارا!... بر دانشم بیفزا.[8]

* بارالها! در حال فقر و ثروتمندی، میانه روی را از تو خواهانم.[9]

* خداوندگارا! من از برص، دیوانگی، خوره و امراض بد به تو پناه می برم.[10]

* پروردگارا! از تنبلی، فرتوتی، گناه، بدهکاری، فتنه و عذاب قبر و فتنه دوزخ و عذاب آن و از فتنه ثروت و آفت بینوایی به تو پناه می برم.[11]

* خدایا! از تو ایمانی می خواهم که به کمک آن همیشه در قلبم باشی و یقینی که بواسطه آن بدانم چیزی به من نمی رسد مگر آنچه تو مقرر کرده باشی و مرا به تقدیراتم راضی نما.[12]

* خدایا! به تو پناه می برم از ثروتی که باعث طغیان من شود و فقری که مرا بدحال کند، هوای نفسی که من را از راه حق باز دارد و عملی که باعث ذلت من شود و همسایه ای که مرا اذیت نماید.[13]

* خداوندا! محبت خودت را برای من محبوب تر از جانم و گوش و چشمم و خانواده و مالم و آب گوارا قرار بده.[14]

برگرفته از مجله خُلُق، شماره23، خرداد و تیر90

---

[1]- بحارالانوار، ج16، ص217و218.

[2]- مستدرک الوسائل، ج17، ص301.

[3]- کافی، ج2، ص240.

[4]- بحارالانوار، ج95، ص45.

[5]- همان، ج92، ص455.

[6]- همان، ج94، ص368.

[7]- همان، ج87، ص161.

[8]- همان، ج96، ص365.

[9]- همان، ج67، ص6.

[10]- همان، ج92، ص184.

[11]- نهج الفصاحه، ص255.

[12]- کافی، ج4، ص524.

[13]- بحارالانوار، ج92، ص360.

[14]- سنن النبی، ج1، ص375.

محضر خداوند

شخصی به حضور یکی از بزرگان دین آمد و گفت: «ای بزرگوار، مرا راهنمایی کرده و موعظه کن.»

آن عالم فرمود: «ای عزیز! اگر در جای خلوتی قصد معصیت نمایی و به گناه مبادرت ورزی و گمان کنی که خداوند تو را می بیند و مراقب اعمال توست، به امر خیلی مهم و بزرگ جرأت کرده و در حضور مقام با عظمتی، حرمت شکسته ای و اگر فکر کنی که خدا تو را نمی بیند؛ به سخن خداوند متعال، کافر شده ای که می فرماید: «إِنَّ اللّهَ كَانَ عَلَيْكُمْ رَقِيبًا؛ خداوند، مراقب اعمال شماست.»(آیه1 سوره نساء)

روش دعا

پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله)، همواره از حال یارانش جویا می شد. حضرت، روزی شنید که یکی از اصحاب بیمار است، بنابراین به عیادتش رفت و از او احوالپرسی نمود. بیمار گفت: یا رسول الله! نماز مغرب را که در مسجد به شما اقتدا کرده بودم، شما سوره قارعه را قرائت کردید. در آن لحظه من چنان تحت تأثیر این آیه قرار گرفتم و از خداوند خواستم: پروردگارا، اگر در نزد تو گنهکارم، طاقت عذاب آخرت را ندارم، در همین دنیا مرا عذاب کن. می بینید که مریض شده ام!

رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، فرمود: دعای درستی نکردی! می بایست در دعا از قرآن سرمشق بگیری که دعا کردن را به ما می آموزد و می فرماید: «رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ» ؛ «پروردگارا! هم در دنیا و هم در آخرت، به ما پاداش نیک بده و ما را از عذاب دوزخ نگهدار.»(آیه 201 سوره بقره)

آنگاه رسول خدا (صلی الله علیه و آله)، برای او دعا کرد و او از بیماری شفا یافت.

سفینه البحار، ج1، ص208